அத்தியாயம் 1: திறக்கப்படாத பார்சல்
அது ஒரு சாதாரண செவ்வாய்க்கிழமை மாலை. அலுவலக வேலையை முடித்து மிகுந்த களைப்புடன் சுதா வீட்டிற்கு வந்தாள். வீட்டின் கதவருகே ஒரு சிறிய அட்டைப் பெட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது; அனுப்பியவர் பெயரும் இல்லை, முகவரியும் இல்லை, “சுதாவிற்கு மட்டும்” என்று எழுதப்பட்டிருந்த அந்த வார்த்தைகள் அவளை ஒருகணம் நிறுத்தி யோசிக்க வைத்தது. யாருக்காகவும் அவள் காத்திருக்கவில்லை, ஆன்லைனில் எதுவும் ஆர்டர் செய்யவும் இல்லை என்றாலும், சந்தேகத்துடன் பெட்டியைத் திறந்தாள். உள்ளே ஒரு பழைய டைரி, ஒரு துருப்பிடித்த சாவி, ஒரு சிறிய மெமரி சிப் இருந்தது; அந்தச் சாவியைப் பார்த்தவுடன் அவளது இதயம் ஒரு நொடி நின்றது போல உணர்ந்தது, ஏனெனில் அது பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு காணாமல் போன அவளது பூர்வீக வீட்டின் அலமாரி சாவி போல இருந்தது. டைரியின் முதல் பக்கத்தில் ஒரே ஒரு வரி மட்டும் எழுதப்பட்டிருந்தது: “இதைப் படிக்கும்போது நான் உயிரோடு இருக்கமாட்டேன், ஆனால் நீ இதைப் படித்து முடிக்கும்போது ஒருவேளை நீயும் ஆபத்தில் இருக்கலாம்.” அந்த வரியைப் படித்தவுடன் அறையில் ஏதோ ஒரு கனமான மௌனம் சூழ்ந்தது. தயக்கத்துடன் மெமரி சிப்பை லேப்டாப்பில் இணைத்து அதில் இருந்த ஒரே ஒரு வீடியோ கோப்பைத் திறந்தாள்; கேமரா ஆடிக்கொண்டே ஓடும் காட்சி, மூச்சிறைக்கும் சத்தம், அவசர ஓட்டம், பின்னர் திடீரென்று திரையில் தோன்றிய முகம் அவளை உறைய வைத்தது—அது சுதாவே, ஆனால் அவள் இதுவரை போகாத இடத்தில், அணியாத உடையில். அந்த வீடியோவில் இருந்த சுதா பயத்துடன் கத்தினாள்: “இன்னும் ஐந்து நிமிடத்தில் உன் வீட்டு வாசலில் ஒருவன் தட்டுவான், தயவுசெய்து கதவைத் திறக்காதே.” வீடியோ முடிந்ததும் அவள் நேரத்தைப் பார்த்தாள்; நான்கு நிமிடங்கள் கடந்திருந்தன. சரியாக ஐந்தாவது நிமிடத்தில் அவள் வீட்டுக் கதவு மெதுவாகத் தட்டப்பட்டது. வெளியே கருப்பு நிற கார் ஒன்று நின்றது; அதன் நம்பர் பிளேட் அவளுடைய கார் நம்பரே, ஆனால் அவளது கார் பார்க்கிங்கில் தான் இருந்தது. அதிர்ச்சியின் உச்சியில், கதவைத் தட்டியவன் மெதுவாகப் பேசினான்—அந்தக் குரல் அவளது இறந்த அப்பாவின் குரல் போலவே இருந்தது: “சாவியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வா.” அதே நேரத்தில் அவள் போன் அதிர்ந்தது; வந்த மெசேஜில், “பின்பக்க வாசலில் நான் காத்துக்கொண்டிருக்கிறேன் – அதே சுதா” என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. வாசலில் நிற்பது யார், மெசேஜ் அனுப்பியது யார், அவள் கையில் இருக்கும் சாவி எதைத் திறக்கப் போகிறது என்ற கேள்விகளுடன், பயத்தையும் மீறி ஒரு பெரிய மர்மம் அவளைச் சூழ்ந்த நிலையில், சுதா மெதுவாக தன் வீட்டின் பின்பக்க வாசலை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினாள்.
நீங்கள் சுதாவின் இடத்தில் இருந்தால், கதவைத் திறப்பீர்களா… அல்லது அங்கிருந்து ஓடிவிடுவீர்களா?
உங்கள் கருத்தை கீழே பகிருங்கள்.
1 Comments
அப்படியே அலறி அடிச்சு ஓடிடுவேன்
ReplyDelete