மூத்த நடிகர்களின் நீண்ட பயணம்

தமிழ் சினிமாவில் மூத்த நடிகர்கள் என்றாலே, ஒருகாலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட வரம்புக்குள் மட்டுமே பார்க்கப்பட்டனர். “Supporting role”, “background presence”, “flashback character” போன்ற வார்த்தைகள் தான் அவர்களின் அடையாளமாக மாறியது. ஆனால் இந்த பார்வை முழுமையான உண்மை அல்ல. மூத்த நடிகர்களின் பயணம், ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தோடு முடிவடையும் ஒன்றல்ல. அது பல தலைமுறைகளை கடந்து நீளும் ஒரு கலைப் பயணம்.

ஒரு நடிகர் வயதுடன் முதிர்கிறார் என்பது உண்மை. ஆனால் அதே நேரத்தில், அவர் அனுபவத்திலும் முதிர்கிறார் என்பதையும் மறுக்க முடியாது. அந்த அனுபவம் தான், ஒரு கதாபாத்திரத்திற்கு உயிர் கொடுக்கிறது. ஒரு மூத்த நடிகரின் பார்வை, ஒரு மௌனம், ஒரு சாதாரண வசனம் கூட, இளம் நடிகர்களின் நீண்ட உரையாடல்களை விட அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்த முடியும். இது talent-இன் உச்சம் அல்ல; experience-இன் ஆழம்.

மூத்த நடிகர்கள் நடித்த கதாபாத்திரங்களில் பெரும்பாலும் ஒரு நிதானம் இருக்கும். அவசரம் இல்லாத நடிப்பு, அதிக exaggeration இல்லாத body language, தேவையற்ற emotional noise இல்லாத வெளிப்பாடு — இவை எல்லாம் காலம் கொடுத்த பரிசுகள். இந்த நிதானம் தான், கதையின் நம்பகத்தன்மையை உயர்த்துகிறது.

ஒரு காலத்தில் commercial cinema-க்கு மட்டுமே முக்கியத்துவம் கொடுத்த தமிழ் சினிமா, இப்போது content-ஐ முன்னிலைப்படுத்த தொடங்கியுள்ளது. இந்த மாற்றத்தில், மூத்த நடிகர்களின் பங்கு மிக முக்கியமானது. அவர்களுக்கு heroism நிரூபிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. அவர்கள் திரையில் இருப்பதே போதும்.

OTT platform-கள் வந்த பிறகு, மூத்த நடிகர்களுக்கான வாய்ப்புகள் புதிய வடிவில் உருவாகியுள்ளன. பெரிய theatre opening தேவையில்லை. Loud promotion தேவையில்லை. தேவையானது ஒன்று மட்டும் — believable performance.

இறுதியாக, தமிழ் சினிமாவின் ஆரோக்கியம், புதிய முகங்களில் மட்டுமல்ல. அனுபவம் கொண்ட குரல்களிலும் இருக்கிறது. அந்த குரல்கள் தொடர்ந்து கேட்கப்பட வேண்டும்.